“Pretty Pru”
เรื่องราวของเพื่อนๆ ในบ้านสีเหลือง (หนังสือชุดเดียวกันกับ Good Night Tip Toe ค่ะ) แต่เล่มนี้เป็นเรื่องของ Pru แม่ไก่แสนสวย แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด เมื่อเพื่อนๆ อยากสวยเหมือนเธอบ้าง ความสนุกจึงบังเกิดในบ้านหลังนี้
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนเราสามารถทำผิดได้ แต่เมื่อรู้ตัวว่า “ผิด” การ “ขอโทษ” จึงบังเกิด... สุดท้าย เมื่อจริงใจต่อกัน การให้ “อภัย” จึงเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย ^_____^
ชอบที่สุด และสุดที่ชอบเลยค่ะ

Credit "Pretty Pru"
Author and illustrator: Polly Dunbar

ส่งต่อข้อมูลดีๆ จากกิจกรรมห้องเรียนพ่อแม่  ในหัวข้อ "นิทานกับเด็ก" ขอขอบคุณเนื้อหาทั้งหมด จากวิทยากร คุณครูก้า โรงเรียนจิตตเมตต์ค่ะ ^____^

ผู้ใหญ่มักเลือกนิทานจากเนื้อหาของหนังสือ ซึ่งเนื้อหาของหนังสือนิทานไม่ใช่สิ่งแรกที่เราควรคำนึงถึง หากเด็กๆ ต้องการที่จะเลือกหนังสือเอง เราควรปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจเอง มิเช่นนั้น เมื่อพวกเขาโตขึ้น อาจจะไม่มั่นใจในการเลือกใช้ชีวิตเลยก็ได้ (ตัวอย่างคือ โตมา ตัดสินใจไม่ได้ว่า จะเลือกเรียนอะไร อยากทำอาชีพอะไร เป็นต้น)


สิ่งที่สำคัญของนิทานกับเด็กๆ คือ พลัง ความรู้สึกที่อบอุ่น ที่ส่งผ่านจากพ่อแม่สู่เด็กๆ มากกว่า อย่างเด็กในวัยเนอสเซอรี่ อาจจะเป็นนิทานเรื่อง “กอด” ที่แสดงถึงการกอด ความห่วงใย ของแม่และพ่อ

แนะนำหนังสือเรื่อง "ถ้วยฟูโกรธแล้วนะ” เนื้อเรื่องพูดถึงอารมณ์โกรธเป็นเรื่องปกติ เด็กโกรธได้ ผู้ใหญ่ก็โกรธได้ สามารถยอมรับอารมณ์โกรธที่เกิดขึ้น จนแนะนำเรื่องการจัดการกับอารมณ์โกรธของตนเอง แบบแฝงเรื่องศีลธรรมนิดๆ ให้เด็กๆ ได้คิดตาม


หนังสือเรื่อง “France Dean” เนื้อเรื่องเกี่ยวกับเด็กที่ไม่มั่นใจในตัวเอง และไม่กล้าแสดงออก จนครั้งหนึ่ง ตัวเอกของเรื่องต้องไปคุยกับนก (เนื้อเรื่องนี้ ยังไม่ได้อ่านเองนะคะ จำมาจากครูก้าเล่าค่ะ) เพราะผู้ใหญ่ชอบคิดเสมอว่า การกล้าแสดงออกของเด็กๆ ต้องเป็นการแสดงบน “เวที” เท่านั้น ซึ่งมันไม่จริงเลย ^___^

บางครั้งผู้ใหญ่ก็มักจะมองข้ามความสามารถของเด็กๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ในสายตาเรา แต่ก็อาจจะเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของพวกเขาก็ได้ แนะนำหนังสือ “I can do it!” ค่ะ
หนังสือสำหรับเด็กเล็กๆ บางครั้งเนื้อหา คำพูด อาจจะไม่จำเป็นเลยก็ได้ ตัวอย่างเช่น หนังสือเรื่อง “Welcome to the Zoo” เป็นหนังสือที่มีรูปภาพอย่างเดียว แต่ประกอบไปด้วยตัวละครมากมาย พร้อมทั้งหลากหลายสัตว์ในสวนสัตว์ ผู้ใหญ่อาจจะให้เด็กๆ สมมุติเป็นตัวละครใดตัวหนึ่ง แล้วให้พวกเขาต่อยอดเล่าเรื่องราวเอง โดยการถามคำถามนำเชิงเปิด เช่น “เราจะเป็นใครในรูปนี้ดีน้า” “ตัวละครที่เราเป็น กำลังทำอะไรอยู่ในภาพน้า” “แล้วเราจะเดินไปดูสัตว์อะไรต่อดี” สิ่งที่ไม่ควรทำ คือการชี้นำคำตอบแบบปิด เช่น “ต้องเป็นอย่างนี้แน่ๆ เลย”... เด็กๆ จะโชว์ความสามารถพิเศษจากการสังเกตุ จดจำรูปภาพให้ผู้ใหญ่ได้ตะลึงเชียวล่ะค่ะ


หนังสือดีๆ บางเล่ม อาจจะมีแค่รูปๆ เดียว แต่ผู้ใหญ่ก็สามารถนำเอาท่าทาสุ้มเสียงมาชวนเด็กๆ เล่นได้ เช่น รูปรถไฟ+เสียงรถไฟ รูปเครื่องบิน+เสียงเครื่องบิน+ท่าท่าร่อนเครื่องบินบ่นอากาศ เพราะสุดท้าย สิ่งที่สำคัญที่สุด สุขที่สุดของการเล่านิทาน คือการได้ใช้เวลาเล่นกับพวกเขามากกว่าค่ะ
หนังสือที่แทรกให้รู้จัก “การให้” เป็นหนังสือจากภาษาญี่ปุ่นเรื่อง “The Giving Chair” เนื้อเรื่องว่าด้วยเจ้ากระต่ายตัวหนึ่งทำเก้าอี้ไม้ขึ้นมา 1 ตัว นำไปวางไว้ที่ใต้ต้นไม้ พร้อมกับปักป้ายข้างๆ ว่า “Help yourself” แล้วก็เดินจากไป...

ต่อมาไม่นาน มีเจ้าลาตัวหนึ่งแบกตะกร้าลูกวอลนัทมาเต็มหลังด้วยอาการเหนื่อยอ่อน ผ่านมาเห็นเก้าอี้ไม้ ก็เลยวางตะกร้าไว้บนเก้าอี้ จากนั้น ก็พล่อยหลับไปที่ใต้ต้นไม้ข้างๆ กัน...
ไม่นานนักก็มีเจ้าหมีตัวใหญ่ ถือโถน้ำผึ้งผ่านมา พอมองเห็นป้าย “Help yourself” เลยได้ที กินลูกวอลนัทจนหมด แต่ก่อนจะเดินจากไป เจ้าหมีนึกขึ้นได้ “หากเราทิ้งตะกร้าเปล่าๆ ไว้ คนที่เดินผ่านมาทีหลัง คงรู้สึกไม่ดีแน่ๆ เจ้าหมีนึกได้ดังนั้น จึงวางโถน้ำผึ้งของตนเองในตะกร้าแทน...
ต่อมาอีกสักพัก เจ้าหมาจิ้งจอกก็เดินผ่านมา พร้อมกับขนมปังหอมๆ หวานๆ ในมือ พอเจ้าจิ้งจอกเห็นป้าย “Help yourself” เท่านั้นแหละ น้ำผึ้งในโถก็หมดไปในพริบตา แต่ก่อนที่เจ้าจิ้งจอกจะเดินจากไป เขาก็คิดขึ้นมาว่า “หากเราทิ้งตะกร้าเปล่าๆ ไว้ คนที่เดินต่อมาก็คงจะเสียใจ” เขาจึงวางขนมปังลงในตะกร้าแทน...

ไม่นานนัก ฝูงกระรอกก็เดินผ่านมาที่เก้าอี้ไม้พร้อมกับลูกวอลนัทในมือตัวละลูกสองลูก เมื่อเห็นขนมปังหอมๆ วางอยู่ข้างป้าย “Help yourself” จึงนึกดีใจ แบ่งขนมปังกันกินอย่างเอร็ดอร่อย... และเช่นเคย พวกกระรอกได้วางลูกวอลนัทมากมายไว้จนล้นตะกร้า เพื่อเผื่อแผ่ให้กับคนที่เดินผ่านมาทีหลัง...
และอีกไม่นาน เจ้าลาน้อยก็ตื่นขึ้น กลับมาดูที่ตะกร้าตัวเอง นึกตกใจว่า “เอ้... ทำไมลูกวอลนัท ถึงมีมากขึ้นอย่างนี้น้าาาา” ^____^

เรื่องนี้สอนให้เด็กๆ รู้จักการให้ และเอาใจเขามาใส่ใจเราค่ะ ภาพในหนังสือน่ารักมากๆ ค่ะ ควรค่าแก่การเป็นเจ้าของ (ความรู้สึกชอบเป็นการส่วนตัว)


เล่มต่อไป “Happy Hector” หนังสือเรื่องราวความสุขเล็กๆ ของเจ้าหมู Hector และพ้องเพื่อน ที่สื่อออกมาว่า ความสุขของทุกคนย่อมไม่เหมือนกัน แต่เมื่อใครคนใด คนหนึ่งไม่มีความสุข เพื่อนๆ รอบๆ ตัว ก็พร้อมจะหยิบยื่นความสุข ความห่วงใยในแบบของตนให้แก่คนๆ นั้นเสมอ... เรื่องนี้ ผู้ใหญ่สามารถนำมาตั้งคำถามกับเด็กๆ ได้ว่า ความสุขของเด็กๆ มีอะไรกันบ้าง และนำสู่คำถามต่อ หากเพื่อนของเราเศร้า ไม่มีความสุข พวกเราจะช่วยพวกเขาอย่างไรดี... เชื่อว่า เด็กๆ อาจจะพูดเล่าความสุขของพวกเขาให้เราได้ยิ้มตามๆ กันแน่นอนค่ะ
หนังสือตลกบางเล่มทำให้เด็กหัวเราะในการกระทำที่เกินจริงในนิทาน แต่เชื่อเถอะค่ะ ว่าพวกเขารู้ ว่ามันเป็นไปไม่ได้จึงส่งเสียงความสุขนั้นออกมา ลองอ่าน “คุณช้างไป เดินเล่น” หรือ “The Black Ribbit” ดูนะคะ



ปล.หนังสือบางเล่ม หารูป ไม่ได้ ถ้ามีโอกาสจะหามารีวิวให้ นะค่ะ ^_^

cr. รูปภาพ จาก google

“Thank You Bear”

เรื่องราวของหมีน้อยตัวหนึ่ง บังเอิญไปเจอกล่องเปล่าใบเล็กๆ หนึ่งใบ เขาคิดว่า กล่องนี้มันช่างวิเศษ เหลือเกิน เจ้าหนูเพื่อนของเขาคงจะชอบมันแน่ๆ แต่ในระหว่างทางที่ต้องเดินผ่านเพื่อไปหาเจ้าหนูนั้น เขาต้องเดินผ่านสัตว์มากมาย หมีน้อยพยายามเอากล่องวิเศษให้เพื่อนสัตว์หลายๆ ตัวดู แต่ก็ไม่มีใครเห็นค่าของกล่องใบเล็กๆ เลยสักตัวเดียว ต่างก็ติว่า เล็กไป ใหญ่ไป เคยเห็นแล้ว ไม่เห็นจะวิเศษอย่างที่เจ้าหมีตื่นเต้นเลยสักหน่อย และในระหว่างที่หมีน้อยนั่งครุ่นคิดอยู่นั้น เจ้าหนูตัวกระจิดริดก็เดินผ่านมาเจอพอดี เจ้าหนูพลิกกล่องดู
ขยับซ้ายขวา ตะแคงลง จากนั้นจึงมุดตัวเข้าไปนอนอย่างมีความสุข

"ขอบคุณนะเพื่อนหมี มันวิเศษมากเลยจริงๆ" เจ้าหนูกล่าว

สุดท้ายสิ่งที่ดูเหมือนไม่มีค่าสำหรับใครหลายๆ คน กลับมีค่ามากมายแก่คนบางคน ทุกอย่างต่างมีคุณค่าในตัวของมันเอง ขึ้นอยู่ว่าของชิ้นนั้นจะเหมาะสมกับใครมากกว่า

เรื่องนี้เราแทรกสอนเด็กๆ ให้รู้จักการมองหาข้อดีในสิ่งของทุกๆ อย่างรอบตัวค่ะ

Author & Illustrate: Greg Foley

“ขนมปัน”

เรื่องของเศรษฐีคนหนึ่งที่คิดจะทำเค้กขนมหวานที่ใหญ่ที่สุด ให้เป็นของขวัญวันเกิดให้ลูกชาย เขาจึง
กว้านซื้อขนมหวาน และส่วนผสมทั้งหมดจากในหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างเดือดร้อน จึงพากันมาที่บ้านเศรษฐี
ท่านเศรษฐีไม่สนใจในความเดือดร้อนของผู้อื่น จนกระทั่งลูกชายตัวเองกระโจนลงไปกินขนมในก้อนเค้กใหญ่มหึมา แต่กลับขึ้นมาไม่ได้นี้สิ ชาวบ้านจึงได้ช่วยกันกินขนมเค้กก่อนนั้น จนลูกเศรษฐีออกมาได้อย่างปลอดภัย
สุดท้ายตอนจบของเรื่อง ท่านเศรษฐีก็ได้ซึ้งในความมีน้ำใจของชาวบ้าน ประกาศว่า ทุกวันเกิดของ
ลูกชาย เขาจะทำขนมเค้กก่อนยักษ์เพื่อแบ่งปันให้กับทุกคน
นิทานเรื่องนี้ สอนเรื่อง “แบ่งปัน” สมชื่อเรื่องเลยค่ะ ความเห็นแก่ตัว ที่ไม่สนความเดือดร้อนของผู้อื่น ย่อมไม่เกิดผลดีต่อผู้ใด แม้ดูเหมือนจะมีความสุข แต่จะเป็นความสุขแค่ชั่วสั้นๆ สุดท้ายก็ต้องแพ้ภัยตัวเอง ในเรื่องนี้ ท่านเศรษฐีโชคดีเหลือเกินที่ชาวบ้านมีน้ำใจช่วยเหลือลูกชาย และกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้

แต่ลูกที่บ้านล่ะค่ะ หากเราปล่อยให้เขาเอาแต่ใจตั้งแต่เล็กๆ จนกลายเป็นเห็นแก่ตัว ไม่สนใจใคร พวกเขาจะโชคดีอย่างท่านเศรษฐีหรือเปล่า น่าคิดนะคะ ^__^
แบ่งปันเถอะค่ะ สอนให้พวกเขาแบ่งปันด้วยความเต็มใจ (อย่าบังคับนะคะ การบังคับในเด็กเล็กๆ สร้างการต่อต้านอย่างไม่รู้ตัวค่ะ) ถ้าเขายังไม่ยอมทำตาม จงทำเป็นตัวอย่างให้เขาดู จงใช้ความเป็น Idol ของเราทำให้เขาเห็น บอกเล่าผลที่จะเกิดให้เป็นตัวอย่าง พวกเขาจะได้เห็นภาพได้ไม่ยาก ใช้เวลาเยอะหน่อย และผลลัพธ์ดีเยี่ยมระยะยาว ^______^
สู้ต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ

“แมว 11 ตัว กับ ยักษ์อุฮิอะฮะ”

เรื่องราวของเจ้าแมว 11 ตัว ที่ไม่เคยเชื่อฟังป้ายคำสั่งเลย เดินเจอป้ายที่ไหน ถึงอ่านออกก็จะไม่ทำตาม
จนเดินทางมาเจอถุงใบใหญ่เขียนว่า “ห้ามเข้าไปในถุง” แมวทั้ง 11 ตัว ก็เดินเรียงแถวเข้าไปทั้งหมด เสร็จล่ะทีนี้! เพราะถุงใบนั้นเป็นของ เจ้ายักษ์อุฮิอะฮะ น่ะสิ แมวทั้งหมดโดนจับไปขัง และใช้ทำงานอย่างหนัก แต่ด้วยความสามัคคีของทุกตัว จึงวางแผน หักหลัง ยักษ์อุฮิอะฮะได้สำเร็จ สุดท้าย พวกแมวทั้งหมดก็ได้เรียนรู้แล้วว่า หากเจอป้ายคำสั่งที่ไหน เราควรจะเชื่อฟัง

นิทานเรื่องนี้ สอนในเรื่องการเคารพกฎต่างๆ เพราะเจ้าแมวทั้ง 11 ตัว ไม่เคยเชื่อฟังคำสั่งใดๆ เลย จนต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบาก แต่ด้วยความสามัคคีของทุกตัว ก็สามารถผ่าฝันอุปสรรคทุกอย่างมาได้ เนื้อเรื่องแอบแฝงเรื่องการคล้อยตามของคนกลุ่มน้อยที่มีความคิดเห็นไม่ตรง กันในกลุ่มด้วย อย่างในช่วงแรกที่แมวลายเสือผู้นำตะโกนบอกเพื่อนๆ ว่า “ไม่ได้ๆ ห้ามเด็ดดอกไม้!” เพื่อนๆ ไม่เชื่อฟัง แถมสุดท้าย แมวลายเสือก็ไปเด็ดดอกไม้ซะเอง



ในชีวิตจริงมันคงไม่ง่ายเลย ที่บางครั้งเราจะเห็นต่างจากคนอื่นๆ และจะยืดอกยืนกรานว่าไม่เข้าร่วมทำตาม แต่ถ้าเราสอนให้เด็กๆ มีสติ ระแวดระวัง รู้จักใช้ปัญญาตัดสินว่าอะไรคือสิ่งที่ควรทำหรือไม่ควรทำ หลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ไม่ถูกต้อง คงเป็นทางเลือกที่พวกเราพอจะทำได้ ให้เขารู้จักหาทางเลือกเพิ่ม เช่น ถ้าเขาอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ไม่ดี หากเขาไม่สามารถโน้มน้าวให้เพื่อนๆ กลับมาเป็นคนดีได้ เขาก็จงปรับตัวเองออกมาจากกลุ่ม หากิจกรรมที่สร้างสรรค์ทำสิ่งดีๆ ต่อไป
นี้แหละที่เขาเรียกว่า สอนให้รู้จัก ผิด ชอบ ชั่ว ดี ค่ะ
 
ขอบคุณเรื่อง แมว 11 ตัว กับ ยักษ์อุฮิอะฮะ
เรื่องและภาพ โนโบรุ บาบะ
แปล พรอนงค์ นิยมค้า

“มังกรน้อย กับผองเพื่อน”

ทินี่มังกรน้องเหงาหงอย ไม่มีเพื่อน เพียงเพราะ ทินี่มีร่างกายที่สูงใหญ่ เพียงเพราะมังกรน้อยพ่นไฟได้ จึง
ดูน่ากลัว สัตว์ทุกตัว ต่างพากันไม่ยอมเป็นเพื่อนด้วย ทินี่ร้องไห้เสียใจด้วยความไม่เข้าใจ แต่สุดท้าย แม่ก็อธิบายให้ทินี่เข้าใจว่า อย่าได้ไปใส่ใจ จมอยู่กับความทุกข์จากคำพูด และความเข้าใจผิดของคนอื่น จงเพียรทำความดี มีน้ำใจ ช่วยเหลือผู้อื่น จนสุดท้ายความดีของเราก็จะปรากฏให้คนอื่นเห็น

นิทานเรื่องนี้ สอนเราว่า อย่าไปใส่ใจที่ทุกเสียงที่พูดถึงเรา เพราะมันอาจจะ ไม่จริงก็ได้ สิ่งที่คนอื่นนินทา ติฉินเรา จงค่อยๆ คิดอย่างพิจารณาว่าจริงอย่างที่เขากล่าวหาหรือไม่ อยากเป็นจริงอย่างนั้น จงดูแล และปรับปรุงตัวเองเสียใหม่ แต่หากไม่จริง เจ้าจงตั้งใจทำความดีต่อไป อีกไม่นาน ความดีที่อยู่ในตัวเราจะส่งผลออกมาให้โลกได้รับรู้ค่ะ 


ส่วนในมุมเพื่อนๆ ของทินี่ ก็จงอย่าตัดสินผู้อื่นจากภายนอก อย่าดูถูกคนอื่นอย่าเอาตัวเองเป็นศูนย์จักรวาลของโลก เพราะนั่นแสดงถึงความเขลาของคุณ แล้วเมื่อถึงเวลาที่คุณต้องการความช่วยเหลือ เธอจะไม่เหลือใครเลยสักคะเดียวที่จะเป็นมิตรแท้

“ต้องดีขึ้น (อีกนิดหนึ่ง)”

นิทานสร้างคุณธรรม ที่บอกเล่าเรื่องราวของลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง ที่เปลี่ยนแปลงตัวเองที่ละนิดให้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็น ตื่นเช้าขึ้น กินผักที่ตัวเองไม่ชอบ ตั้งใจเรียน เล่นกีฬา เพียงเพราะต้องการทำตัวเองให้ดีขึ้นอีกนิด
หนึ่ง เพื่อนๆ ต่างแปลกใจในการเปลี่ยนไปของเจี๊ยบ จนต้องพากันไปหาคำตอบ จนพบคำตอบที่ว่า เจี๊ยบกำลังจะมีน้อง เจี๊ยบจึงอยากทำทุกอย่างให้ดีขึ้น เพื่อจะได้เป็นแบบอย่างที่ดีให้น้องต่อไป

นิทานเรื่อง “ต้องดีขึ้น (อีกนิดหนึ่ง) เป็นนิทานที่สอนเรื่องหน้าที่ให้เด็กๆ ค่ะ เราอาจสอดแทรกเสริมไปได้ว่า ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตนเอง ยิ่งเราปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นในหน้าที่นั้นๆ ได้ ย่อมส่งผลให้เราภูมิใจในตัวเอง จนคนรอบข้างอยากนำไปเป็นแบบอย่าง

เด็กที่บ้านชอบนิทานเรื่องนี้มากค่ะ ยิ่งตอนนี้ที่บ้านมีน้องตัวเล็กๆ อีกหนึ่งคนมาร่วมก๊วนด้วย พี่สาววัย 2 ขวบกว่าๆ เลยยิ่งวางท่า ว่าตัวเองโตแล้ว... ใช้ “เจี๊ยบ” เป็นไอดอลของเขา ทุกวันนี้ ตื่นเช้าไปโรงเรียนได้เอง ขอสะพายเป้เข้าโรงเรียนเอง ขอกินข้าวเอง พอกลับมาบ้าน ก็จะช่วยเลี้ยงน้อง ร้องเพลง อ่านหนังสือนิทานให้น้องฟังเป็นประจำ

ด้วยความที่เราให้เขาเป็น “พี่” อย่างเต็มใจ สอนให้รู้จัก “หน้าที่” ในวัยที่พอเหมาะของพวกเขา แค่นี้ เด็กๆ ก็จะซึมซับจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้อย่างแน่นอนค่ะ




ปล. ภาพนิทานเรื่องนี้น่ารักมากๆ ค่ะ สีสันสดใส อารมณ์คาแรคเตอร์ของเพื่อนๆ เจี๊ยบก็น่ารัก อ่านซ้ำเป็นสิบรอบยังไม่เบื่อเลยค่ะ... เนื้อเรื่องดี ภาพวาดเด่น ควรค่าแก่การครอบครองเป็นอย่างยิ่งค่ะ

ขอบคุณผู้เขียนและภาพ ทวีวัฒน์ โพธิรัชต์ ^____^