“การช่วยเหลือคนอื่น ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่เกินความสามารถ แต่ขอให้ทำเต็มที่ ด้วยความตั้งใจดีก็เพียงพอแล้ว”

วันนี้แม่ช็อคขอเสนอนิทานชวนคิด เรื่อง “ความฝันของพัดลม” ค่ะ

นิทานเรื่องราวความฝันของพัดลมตัวเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่มหาศาล เขาฝันว่า เขาอยากจะส่งมอบความสุขสบายให้คนจำนวนหลายๆคน มากกว่าเป็นพัดลมตัวเล็กๆ ให้ความเย็นกับคนแค่คนเดียว เขาจึงตัดสินใจออกจากบ้าน ออกเดินทางตามความฝันของตนเอง

พัดลมไปสมัครงานที่แรกกับเครื่องบิน เขาอาสาขอเป็นใบพัดเครื่องบิน เพื่อนำคนจำนวนเยอะๆเดินทางรอบโลก แต่แล้วพัดลมก็ถูกเครื่องบินปฏิเสธ ด้วยเหตุผลว่า ใบพัดของพัดลมทำจากพลาสติก ไม่น่าจะทนทานบนอากาศได้นานพอ

พัดลมเสียใจ แต่ก็ยังคงเดินทางต่อไป เขามาสมัครงานกับโรงงานผลิตกระแสไฟฟ้า พัดลมขอเป็นใบพัดกังหันลมอันใหญ่ จะได้ช่วยผลิตกระแสไฟได้มากๆ ให้คนหลายๆ คนได้ใช้ประโยชน์ แต่คำตอบของโรงงานผลิตไฟฟ้าก็ยังคงทำให้พัดลมเสียใจอยู่ดี เพราะใบพัดของพัดลมยังยาวไม่พอ และเล็กเกินไป

พัดลมยังคงไม่ล้มเลิกความฝัน ด้วยการไปสมัครงานเป็นใบพัดเรือกับเรือหางยาวข้ามคลอง เขาอยากช่วยอำนวยความสะดวกให้ผู้คนเดินทางข้ามฝากไปมา แต่เรือก็ยังคงให้คำตอบปฏิเสธ เนื่องด้วย ใบพัดของพัดลมบอบบางเกินไป คงจะทนต่อแรงดันน้ำไม่ไหวแน่ๆ

พัดลมเดินทางกลับบ้านไปพร้อมกับความผิดหวัง ความพยายามทั้งสามครั้งสร้างความเสียใจให้พัดลมเป็นอย่างมาก ทำให้เขาไม่ยอมหมุนทำงานติดต่อกันหลายวัน จนเจ้าของเขาคิดว่าพัดลมคงเสียเสียแล้ว เลยนำพัดลมออกไปทึ้งไว้ที่กองขยะ

ไม่นานนัก คุณลุงนักซ่อมพัดลมเดินผ่านมาเห็น จึงนำพัดลัมมาซ่อมแซม แล้วบริจาคให้บ้านเด็กกำพร้าได้ใช้งานต่อไป

และที่บ้านเด็กกำพร้านี้เอง ทำให้พัดลมคิดได้ว่า...

“เขาไม่จำเป็นต้องเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ แค่เป็นตัวของตัวเอง ทำหน้าที่เป็นพัดลมอย่างเต็มที่ เต็มกำลัง เขาก็สามารถให้ความเย็นสบาย สร้างความสุขให้กับเด็กๆ ได้แล้ว”

------------------------------------------------

ขอบคุณผู้เขียนเรื่อง คุณอนุสรณ์ ศรีคำขวัญ มากเลยค่ะ การใช้ข้าวของเครื่องใช้ใกล้ตัวมาเป็นตัวละครในนิทาน ทำให้พวกเราเห็นภาพ เข้าใจ และทราบความหมายชัดเจนเลยค่ะ

ขอบคุณภาพวาดน่ารักๆ โดย คุณรุ้งกาญจ์ แก้วสุวรรณ เจอร์ราร์ด วาดภาพได้น่ารัก ใส่สีสันสดใส ขนาดผู้ใหญ่อย่างเราๆ ยังหลงเสน่ห์  ^______^

ขอบคุณสำนักพิมพ์ คุณป้าใจดี ที่ตีพิมพ์นิทานสนุกๆ เล่มนี้ค่ะ

“แม่ ทำไมต้องมีกฎข้อห้ามมากมาย  หนูไม่เข้าใจ”

วันนี้แม่ช็อคมีนิทานมาเล่าให้ฟังค่ะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมืองอันแสนสงบอยู่เมืองหนึ่ง เมืองนั้นถูกปกครองโดยพระราชาผู้ทรงธรรม พระราชาปกครองประชาชนด้วยความรัก และเมตตา ถึงประชาชนส่วนมากจะมีความสุข แต่ก็ยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่พอใจในการตั้งกฎข้อห้ามต่างๆ พวกเขาต่างเรียกร้องในอิสระภาพของตนเอง

คนกลุ่มนี้จึงส่งชายหนุ่มเป็นตัวแทนไปพบกับพระราชา เพื่อเจรจาขอยกเลิกกฎระเบียบ พระราชาเข้าใจในความต้องการของพวกเขา จึงได้ยื่นข้อเสนอกลับไปเพียงหนึ่งข้อ

“เรามีลิงอยู่ 1 ตัว ท่านจงเอาไปเลี้ยงที่บ้านของท่าน ห้ามผูกมัด ห้ามล่ามโซ่ ห้ามกักขัง และปล่อยในมันอยู่ในบ้านของท่านอย่างอิสระ หากท่านเลี้ยงลิงตัวนี้ได้ครบ 3 วัน เราจะยอมยกเลิกกฎระเบียบทั้งหมดในเมืองของเรา”

ประชาชนผู้นั้นรับข้อเสนอของพระราชา หมายมั่นเป็นมั่นเหมาะว่า การเลี้ยงลิงตัวเล็กๆ แค่ 1 ตัว ง่ายนิดเดียว ตัวเขาต้องทำได้อย่างแน่นอน

วันรุ่งขึ้น ภาระกิจการเลี้ยงลิงจึงเริ่มต้น ชายหนุ่มนำลิงมาเลี้ยงในบ้านตนตามข้อเสนอของพระราชา แต่ลิงตัวนี้มันซนเหลือเกิน มันปีนป่ายขึ้นบนหลังคา แล้วกระโดดลงมาบนโต๊ะเก้าอี้ ต่อด้วยกระโจนขึ้นเปิดตู้อาหาร และลื้อค้นสิ่งของกระจัดกระจายทั่วบ้านเต็มไปหมด

เพียงแค่ครึ่งวัน ชายผู้นี้ก็ยอมแพ้ และนำลิงมาคืนพระราชาในที่สุด

เขาบอกกับพระราชาว่า “ข้าเหน็ดเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องตะโกนห้ามปรามเจ้าลิงไม่ให้ซุกซน แถมยังต้องเดินตามเก็บข้าวของที่พังเสียหาย กระจายระเกะระกะทั่วบ้าน”

บัดนี้ ชายหนุ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมพระราชาถึงต้องตั้งกฎระเบียบมากมายในเมืองแห่งนี้  เพราะการมีกฎระเบียบแบบแผนทำให้ทุกคนรู้ว่าอะไรควรทำ หรืออะไรไม่ควรทำ เพราะจะมันเป็นแนวทางในการปฏิบัติ ให้ทุกคนอยู่ด้วยกันอย่างสันติ ไม่เบียดเบียนกัน ไม่ทำร้ายกัน และเมื่อทุกคนสามารถปฏิบัติได้ สังคมเราก็จะน่าอยู่ แล้วความสุขจะไปอยู่ไหนเสียล่ะค่ะ ^___________~

นิทานเรื่องนี้แม่ช็อคเคยได้ฟังมาจากทางเว็ปไซด์ยูทูปเมื่อนานมาแล้ว และจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนเล่าให้ฟัง ขอบคุณมากเลยนะคะที่แบ่งปันเรื่องราวดีๆ  หวังว่านิทานเรื่องนี้จะสามารถส่งต่อให้อีกหลายๆ บ้าน  สามารถทำให้เด็กๆ เข้าใจเรื่องกฎกติกาได้มากขึ้น และยอมรับมันในที่สุด ^________^

“บ้านนี้ มีเด็กขี้โมโห”

มะตูมน้อยขี้โมโห เธอโมโหได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม เดือดร้อนถึงคนในครอบครัวที่ต้องช่วยกันหา “สิ่งของแสนกล ที่ซ่อนความลับบางอย่าง” ทั้งพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย น้องชาย ก็ต่างอลม่าน หาสิ่งของรอบๆ ตัว มาทำให้มะตูมรู้ตัวสักที ว่าเวลาที่เธอโมโห คนรอบข้างจะเห็นใบหน้าเธอเป็นอย่างไร และที่สำคัญ ในสิ่งของทุกๆ ชิ้น จะเผยความลับ กลับกลายเป็นรอยยิ้ม ทำให้มะตูมรู้สึกตัวได้ค่ะ ^___^

สุดท้ายเด็กหญิงมะตูม ก็ค้นพบคาถาวิเศษ ไว้จัดการกับอารมณ์โกรธของตัวเอง “โอม หน้าบิ้ง หน้าบูด หัวปูด หัวโน เด็กขี้โมโห จงหายไป!” ถ้าเด็กๆ บ้านไหน จะเอาไปใช้บ้าง ช็อคว่า น้องมะตูมคงยินดีมากมายเลยค่ะ

“มีใครอยู่มั้ย”

เรื่องราวของชายคนหาฟืน ที่บังเอิญไปเจอต้นไม้ใหญ่ เขาคิดว่า หากเขาตัดต้นไม้ใหญ่นี้ ไปขาย เขาต้องได้เงินก้อนโตแน่ๆ ในขณะที่ชายตัดฟืนกำลังจะฟันขวานลงดาบอยู่นั้น ผลไม้ลูกเล็กๆ ก็ตกลงมาที่หัวของเขา...

คนหาฟืนสงสัย เอ๊ะใจ ว่าต้องมีใครบางคน หรือสัตว์บางตัว อาศัยอยู่บนต้นไม้ต้นนี้ เขาค่อยๆ มองขึ้นไปบนต้นไม้ พร้อมตะโกนถาม “มีใครอยู่มั้ย!” คำตอบ ค่อยๆ ทยอยเผยออกมา ไม่ว่าจะเป็นแมลงมุมที่กำลังชักใย แม่นกที่กำลังกกไข่ ผีเสื้อที่กำลังผสมเกสรดอกไม้ นกฮูกที่ใช้ต้นไม้เป็นบ้าน กระรอก ที่กำลังเด็ดผลไม้กิน คำตอบของคำถาม ช่างชัดเจน จนชายตัดฝืนเปลี่ยนใจ ไม่ตัดต้นไม้ และเลือกที่จะเก็บผลไม้ที่ตกลงมาที่พื้นกลับบ้านอย่างสุขใจ