Home : หน้าหลัก: นิทานภาษาอังกฤษ

Words and your heart

12:06

“Words and your heart” โดย Kate Jane Neal

เนื้อเรื่องของหนังสือเล่มนี้ ตรงชื่อกับชื่อหนังสือเป๊ะๆ เลยค่ะ “คำพูดและหัวใจ” ตัวหนังสือน้อย รูปภาพชัด สื่อความหมายเพียบ...

นิยามของ “คำพูดกับหัวใจ” เนื้อความบอกเล่าว่ามันเกี่ยวพันกันอย่างไร สำคัญแค่ไหน แล้วส่งผลกระทบกับความรู้สึกยังไงบ้าง...

“คำบางคำ” อาจทำให้ตัวคุณมีความสุขขี้น
“คำบางคำ” อาจจะทำให้คนรอบข้างมีความสุขมากขึ้นเช่นกัน
“คำบางคำ” เราได้ยินที่หู แต่ส่งผลกระทบรู้สึกที่หัวใจ
“คำบางคำ” สร้างสิ่งมหัสจรรย์มากมาย
“คำบางคำ” บอกเล่าสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ ในขณะที่ “คำบางคำ” ก็สามารถบอกเล่าสิ่งที่เล็กๆ ได้เช่นกัน
“คำบางคำ” ใช้อธิบายสิ่งยากๆ ได้

แต่ “คำบางคำ” นั้น ก็อาจเป็นเหมือนลูกศรอาบยาพิษ ใช้ทิ่มแทงหัวใจ ทำให้เราเจ็บปวด มีน้ำตา...

ในขณะที่ “คำบางคำ” มีพลังมหาศาล สามารถเปลี่ยนความรู้สึกคนได้… สร้างกำลังใจสำหรับคนที่ท้อแท้ เพิ่มพลังให้คนที่กำลังอ่อนแอ สร้างเสียงหัวเราะให้เราเบิกบาน...

แล้วทำไมเราถึงไม่ใช้ “คำบางคำ” ดูแล “หัวใจ” ซึ่งกันและกันล่ะ ลองดูสิ ทำไปด้วยกัน แล้วจะรู้ว่ามันมหัศจรรรย์จริงๆ นะ

_________________________________________

ขอบคุณ Kate Jane Neal ค่ะ หนังสือความหมายดีมาก (ก ไก่ล้านตัว)...

คิดก่อนพูดก่อนพิมพ์กันสักนิด...
ช่วยดูแลหัวใจคนฟังกันสักหน่อย...
เอาใจเขามาใส่ใจเราที่ละน้อย...
โลกของเราจะน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะเลยค่ะ

#bigbadwolfbooks #bigbadwolf2019

เด็กปฐมวัย

Agatha

22:07

“Agatha” โดยผู้เขียน Anna Pignataro

เรื่องราวของสาวน้อยลูกครึ่ง ของคุณพ่อหมี และคุณแม่หมู เธอชื่อ Agatha หนูน้อยมีหูอันเล็กๆ เหมือนคุณแม่หมู และมีจมูกกลมๆ สีดำเหมือนคุณพ่อหมี ทุกๆ ครั้งเวลาที่ครอบครัวของคุณพ่อหมี และคุณแม่หมูรวมตัวกัน Agatha จะรู้สึกแปลกๆ เหมือนตัวเองไม่เข้าพวก

และเมื่อถึงเวลาที่ Agatha จะต้องเข้าโรงเรียนอนุบาล ยิ่งทำให้เธอรู้สึกมั่นใจว่าเธอไม่เหมือนคนอื่น เพราะไม่มีใครเป็นลูกครึ่งเหมือนเธอสักตัวเดียว แต่อย่างไรก็ตาม Agatha ก็เป็นเพื่อนที่ดีของทุกคน

วันหนึ่งคุณครูหมีแพนด้าให้เด็กๆ ออกมาบอกเล่าเรื่องราวของตนเอง ว่าตัวเองมีความพิเศษในด้านไหน

Agatha รู้สึกกังวล เพราะไม่ว่าจะคิดถึงความสามารถด้านไหน เพื่อนๆ ของเธอก็ทำได้ดีกว่าเสมอ ไม่ว่าจะเป็น George เล่นฟุตบอลได้ดีกว่า... May ร้องเพลงได้ดีกว่า หรือแม้กระทั่ง Yoko ก็ทำท่าเตะคาราเต้ได้สูงกว่า

Agatha รู้สึกว่าไม่รู้เลยว่าตัวเองพิเศษในด้านใดสักด้านหนึ่งเลย เธอคิด คิด และคิด จนกระทั่งเธอคิดว่า ถ้าเธอทำตัวเงียบๆ ไว้ แล้วทุกคนน่าจะลืมเธอไปเอง ในขณะที่เพื่อนๆ ของเธอกำลังเล่าเรื่องอยู่หน้าห้องเรียน Agatha ก็ค่อยๆ ย่อง ออกมาจากที่นั่ง แล้วไปซ่อนตัวอยู่ในกล่องของเล่นแบบเงียบๆ

ไม่นานนัก เพื่อนๆ ก็เริ่มรู้สึกว่า Agatha หายไป ทุกคนช่วยกันหา Agatha แต่ก็ไม่มีใครหาเจอเลยสักคน เพื่อนๆ เริ่มกังวลมากจะกระทั่งเพื่อนคนหนึ่งเริ่มร้องไห้ออกมา

Agatha ตกใจเพราะเธอไม่ได้อยากทำให้เพื่อนร้องไห้ จึงลุกขึ้นแสดงตัวต่อทุกคน ขณะนั้นเองก็ถึงเวลาที่ Agatha บอกเล่าเรื่องความพิเศษของเธอให้เพื่อนๆ ฟัง และยังไม่ทันที่ Agatha จะได้เอ่ยอะไร เพื่อนๆ ของเธอก็ช่วยกันพูดถึงความพิเศษของเธอ

“Agatha พิเศษ เพราะเล่นซ่อนหาเก่ง”
“Agatha พิเศษ เพราะชอบช่วยเหลือคนอื่น”
“Agatha พิเศษ เพราะเธอทำหน้าตาตลกได้ดีที่สุด ทำให้เพื่อนๆ มีเสียงหัวเราะ”

และความพิเศษสุดท้ายที่เพื่อนๆ บอกเธอก็คือ “Agatha พิเศษ เพราะเธอเป็นเธอ ไม่มีใครเป็น Agatha ได้ดีไปกว่าตัวของเธอเองอีกแล้ว”

____________________

นิทานเรื่องนี้สรุปสั้นๆ ว่า “เราไม่ได้แปลก แค่เราเป็นตัวของตัวเอง ก็พิเศษที่สุดแล้ว” เราอาจจะไม่ได้เก่งที่สุดในทุกด้าน แต่เชื่อเถอะว่าเราแต่ละคนมีความ “พิเศษ” ของตัวเอง

ขอบคุณผู้เขียน Anna Pignataro สำหรับหนังสือดีๆ เล่มนี้ค่ะ

เด็กปฐมวัย

I Dare You” by Reece Wykes

22:44

“I Dare You” by Reece Wykes"

นิทานตลกร้าย แต่น่ารัก ชอบๆ อ่านแล้วลูกหัวเราะดังสุดๆ ไปเลยค่ะ ^______^

“I Dare You” เป็นเรื่องราวของลิงกอลิล่าสองตัว ตัวหนึ่งสีส้ม และอีกตัวหนึ่งสีฟ้า พวกมันนั่งอยู่ด้วยกันด้วยท่าทางที่เบื่อหนายสุดขีด จนเจ้าตัวสีส้มทนไม่ไหน ไปท้าทายเจ้าตัวสีฟ้าว่า กล้ากินแมลงไหม… กอลิล่าตัวสีฟ้า คว้าแมลงหมับ โยนเข้าปากไปทันที

จากนั้น กอลิล่าสีฟ้าก็ท้ากลับว่า “เธอกล้ากินนกบนต้นไม้ไหม” ทันทีทันใด กอลิล่าตัวสีส้มก็ปีนป่ายขึ้นไปจับนกมากินให้ดู

กอลิล่าสีส้มไม่ยอมแพ้ แบกก้อนหินก้อนใหญ่แล้วถามเพื่อนสีฟ้าว่า “กล้ากินหินไหม”... เพื่อนสีฟ้าไม่เกรงกลัว หยิบหินก้อนมหึมาโยนลงพื้นให้แตกกระจาย แล้วกินเศษหินทั้งหมด จนพุงกาง

ตาต่อไป เจ้าลิงใหญ่สีฟ้าท้าต่อ “กล้ากินต้นไม้ใหญ่ไหม”... ทันใดนั้น เจ้าสีส้มก็ใช้พลังทั้งหมดในการโค่นต้นไม้ลงมา แล้วกินต้นไม้ทั้งต้น

ถึงตาสุดท้าย เจ้าตัวสีส้มก็ท้าทายต่อ “กล้ากินฉันไหม”... พูดจบ ลิงใหญ่สองตัวก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

แต่ใครจะรู้ว่า กอลิล่าสีฟ้าทำจริง มันกินกอลิล่าสีส้มลงท้องไปเรียบร้อยแล้ว ^____^

ทิ้งท้ายตอนจบของนิทานเรื่องให้พวกเราได้คิดต่อเอง คือมีกอลิล่าสีม่วงเดินเข้ามาแล้วบอกกับกอลิล่าสีฟ้าว่า…

“เธอดูเบื่อๆ นะ” ^______^

___________________________________

ขอบคุณอีกครั้งกับเสียงหัวเราะในเช้านี้ ขอบคุณผู้เขียน Reece Wykes ค่ะ

บางครั้งการล้อกันเล่น ก็ก่อให้เกิดเรื่องจริงได้นะคะ เป็นไปได้ เราชวนกันมาเล่นอะไรที่ไม่ทำร้ายตัวเอง ทำร้ายผู้อื่น ทำข้าวของเสียหาย และทำให้ผู้อื่นรำคาญใจกันดีกว่าเนอะๆ (แอบหยิบกฎของโรงเรียนจิตตเมตต์มาใช้ ^^)

#bigbadwolfbooks
#bigbadwolf2019

เด็กปฐมวัย

Shark VS. Train

13:59

“Shark VS. Train”

by Chris Baron and Tom Lichtenheld

บอร์ดบุ๊คเล่มเล็กๆ แต่เนื้อหาดีเหลือเกิน ชอบๆ ค่ะ

“Shark VS. Train” เป็นเรื่องราวการต่อสู้ของ เจ้าฉลามเขี้ยวแหลม กับเจ้ารถไฟเหล็กกล้า ทั้งสองตัวนี้ชอบการแข่งขันกันมาก เพราะต่างก็เข้าใจว่า ตัวเองเก่งอีกตัว

ด่านแรก เริ่มจากการแข่งว่ายน้ำ และแน่นอนเจ้าฉลามก็ต้องเป็นผู้ชนะ เพราะรถไฟที่ทำจากเหล็กกล้าจะลงไปอยู่ในน้ำได้อย่างไร

ด่านที่สอง แข่งวิ่งบนรางรถไฟ… ด่านนี้คงต้องยกให้รถไฟเป็นผู้ชนะ เพราะมีทั้งล้อ และปล่องไฟไอพ่น วิ่งฉิวนำเจ้าฉลามไปไกลเลย

ด่านต่อๆ มา ไม่ว่าจะเป็นแข่งเล่นม้ากระดก นั่งบอลลูนลอยฟ้า ปิ้งขนมมาร์ชเมโล่ กินขนมพาย ชู้ดลูกบาสเก็ตบอล หรือแม้แต่จะเป็นการแข่งกระโดดน้ำจากที่สูง ต่างฝ่ายก็จะผลัดกันแพ้กันชนะ เพราะสถานการณ์ที่แตกต่าง รูปร่างความสามารถความถนัดของทั้งสองตัวไม่เหมือนกัน ทำให้ในขณะที่ฝ่ายหนึ่งสามารถทำได้ อีกฝ่ายอาจจะทำไม่ได้ก็ได้

------------------------------------

ขอขอบคุณ ผู้เขียน Chris Barton and Tom Lichtenheld มากๆ หนังสือเล่มนี้มันดีจริงๆ อ่ะ ควรค่าแก่การให้เด็กๆ เรียนรู้เรื่องความแตกต่างค่ะ ^_______^

#bigbadwolfbooks
#bigbadwolf2019

เด็กปฐมวัย

Lost. Found.

00:27

Lost. Found.

เรื่องโดย Marsha Diane Arnold วาดภาพโดย Matthew Cordell

หนังสือเล่มนี้เป็นเล่มที่ช็อคเฝ้าหามานาน เพราะคุณครูก้า และคุณครูใบปอเคยแนะนำเอาไว้ เป็นหนังสือที่ใช้คำแค่สองคำ คือ “Lost” และ “Found” เน้นภาพวาดบอกเล่าเรื่องราวแสนน่ารัก น่าติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ น่ารักจริงๆ ค่ะ เล่มนี้แนะนำเลย...

Lost. Found. เป็นเรื่องราวของผ้าพันคอสีแดงผืนหนึ่ง ที่ผ่านมา และผ่านไป หลากหลายสัตว์ที่มาพบ คิดว่าตนเป็นเจ้าของผ้าผืนนี้ ทุกตัวแก่งแย่งกันเพราะความอยากเป็นเจ้าของ สุดท้ายผ้าก็ขาด ไม่มีใครได้เป็นเจ้าของสักตัวเดียว แถมเจ้าของผ้าตัวจริงมาพบเข้าตอนที่ไม่เหลือผ้าพันคอแสนสวยอีกต่อไปแล้ว ทุกตัวจะทำอย่างไรนะ ถ้ารู้ว่าทำให้ใครบางคนเสียใจ….

ผ้าพันคอสีแดงปลิวมาเจ้าหมีตัวใหญ่ ที่กำลังเดินอยู่ในป่าช่วงหน้าหนาว หิมะปกคลุมต้นไม้ พื้นดินเต็มไปหมด เจ้าแร็คคูนสองตัวผ่านมาเจอ ต่างก็ยื้อแย่งจะเอามาเป็นของตัวเอง พวกเขาทะเลาะกัน ผลัดกันปาหิมะใส่กัน จนเผลอปล่อยมือออกจากผ้า แล้วผ้าพันคออันแสนนุ่มก็หลุดจากมือพวกเขาไป

ผ้าพันคอปลิวไปอีกที่หนึ่ง เจ้าบีเว่อร์เดินผ่านมา ก็ฉวยหยิบจับผ้ามาพันโพกผ้าไว้บนหัว และเมื่อเขาเดินผ่านกิ่งไม้ กิ่งไม้ก็เกี่ยวผ้าพันคอหลุดออกจากหัวบีเว่อร์ แบบที่เขาไม่รู้ตัวเลย

ผ้าพันคอหายไปอีกครั้ง ครั้งนี้เจ้านากตัวเล็กเป็นผู้มาพบเขา แต่ด้วยผ้ามันยังติดอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่สูงเกินความสามารถของนากตัวเล็กๆ เขาจึงดึง ดึง แล้วก็ดึง จนผ้าตกลงในแม่น้ำในที่สุด

หมาป่าเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์ จังหวะที่ผ้าตกน้ำพอดี ก็ได้ทีลงไปเก็บผ้าพันคอหมายจะเอามาใช้สร้างความอบอุ่นให้ตัวเอง แต่ที่ไหนได้ ผ้าพันคอมันเปียก เขาจึงต้องเอาไปวางผ้าตากบนต้นไม้ซะก่อน แล้วเจ้าหมาป่าก็เดินจากไป

ในขณะที่สัตว์ทุกตัวกำลังอาศัยอยู่ในบริเวณใกล้ๆกัน ผ้าพันคอผืนเจ้าปัญหาก็ปลิวมาตกอยู่ตรงกลางลานกว้างหน้าพวกเขา สัตว์ทุกตัวต่างกรูเข้ามาดึง ยื้อ ตะลุมบอนเพื่อจะบอกว่า ผ้าผืนนี้เป็นของตน จนในที่สุด ผ้าพันคอก็ขาดและหลุดออกเป็นเส้นด้ายยุ่งเหยิงไปหมด

ทันใดนั้นเอง เจ้าของผ้าพันคอก็ปรากฎตัว หมีตัวใหญ่เสียใจมาก และสัตว์ทุกตัวก็เสียใจมากเช่นกัน สุดท้ายแล้วทุกตัวก็นั่งล้อมเป็นวงกลม แล้วช่วยกันถักผ้าพันคอขึ้นมาใหม่ เป็นผ้าพันคอที่ผืนใหม่ สวยเหมือนเดิม ยาวกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ที่สำคัญที่สุดคือ “อบอุ่น” กว่าเดิมมาก... เพราะสัตว์ทุกตัวช่วยกันอย่างตั้งใจ และใช้ผ้าพันคอร่วมกันอย่างมีความสุข
_______________________________________________

ขอบคุณหนังสือดีๆ จากนักเขียน Marsha Diane Arnold นักวาดภาพโดย Matthew Cordell

หนังสือเล่มนี้อ่านแล้วยิ้ม คิดตาม แล้วมีความสุขจริงๆ ค่ะ บางครั้งผู้ใหญ่อย่างพวกเราก็ช่วยแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่นกันจนลืมไปว่า ความสามัคคีน่ะ ดีที่สุดแล้ว

เรื่องนี้สอนให้เรารู้ว่า “รวมกันเราอุ่น แยกกันเราจะหนาว” ^________^

-----------

สั่งซื้อหนังสือนิทานเรื่องนี้ ----> https://atth.me/go/O9mYDxGT

#bigbadwolfbooks
#bigbadwolf2019

เด็กปฐมวัย

หัวผักกาดยักษ์

23:16

“หัวผักกาดยักษ์”

เรื่องราวของคุณตาคนหนึ่ง ปลูกต้นหัวผักกาดไว้อย่างตั้งใจ มุ่งหวังให้โตไวๆ อยากให้เป็นหัวผักกาดหวานๆ จนกระทั้งวันหนึ่ง หัวผักกาดเติบโตเป็นหัวผักกาดยักษ์ใหญ่มหึมาดังหวัง หัวผักกาดใหญ่มาก ใหญ่จนคุณตาไม่สามารถดึงหัวผักกาดออกมาได้เพียงลำพัง

คุณตาจึงไปตามคุณยายมาช่วย แต่ยังไงๆ สองแรงแข็งขัน ก็ยังไม่พอ ยังไม่สามารถดึงหัวผักกาดออกมาได้ ยายจึงไปตามหลานมา หลานจึงไปตามหมามา หมาจึงไปตามแมวมา แมวจึงไปตามหนู ทุกคนช่วยกัน ส่งพลังอย่างเต็มที่ จนในที่สุด หัวผักกาดยักษ์ก็หลุดออกมาได้

ลูกจ๋า จำไว้นะลูก ถึงแม้ว่าเราจะมีอุปนิสัยแตกต่างกันแค่ไหน ขอแค่เรามีความพยายาม ความสามัคคีกัน มองจุดมุ่งหมายไปในทางเดียวกัน อะไรที่ว่ายาก มันก็จะไม่ยากอีกต่อไป

โดยส่วนตัว ชอบนิทานเรื่องนี้มากๆ เป็นพิเศษค่ะ อ่านให้ลูกฟังตั้งแต่ลูกยังพูดไม่ได้ วิธีการอ่านโดยใส่น้ำเสียงเป็นเมโลดี้ ตอน “ฮุยเลฮุย เอ้า ฮุยเลฮุย ฮึบ...” แต่ปัจจุบัน กลายเป็นเอามาใช้ในชีวิตจริง เล่นเป็นบทบาทสมมุติก่อนนอน สนุกมากๆ เลยค่ะ

ขอบคุณนิทานน่ารักๆ เรื่อง “หัวผักกาดยักษ์”

เรื่องโดย อเล็กเซ ตอลสตอย
ภาพโดย ชูเรียว ซาโต้

เด็กปฐมวัย

The Dot

22:53

“the dot”

นิทานเล่าเรื่องราวของเด็กหญิงวาชติ ผู้ซึ่งคิดเสมอว่า ตัวเธอเองวาดรูปไม่เป็น ทำงานศิลปะไม่ได้

วันหนึ่ง หลังจบชั่วโมงศิลปะ วาชตินั่งหน้าเศร้าอยู่หน้ากระดาษเปล่าๆ บนโต๊ะ คุณครูสังเกตเห็น เลยแนะนำให้วาชติ ขีดเขียนอะไรก็ได้บนกระดาษใบนั้น เธอจึงคว้าปากกามาจรดลงบนกระดาษ กลายเป็นแค่ ‘จุด’ เล็กๆ ในพื้นที่สี่เหลี่ยมสีขาว

คุณครูจ้องมองแผ่นกระดาษที่มีเพียงจุดเล็กๆ เพียงจุดเดียวด้วยท่าทางสนใจ จากนั้นจึงยื่นกระดาษใบนั้นให้วาชติเซ็นต์ชื่อด้านล่าง

สัปดาห์ต่อมา ในขณะที่วาชติกำลังเดินผ่านทางเดินเพื่อไปห้องเรียนศิลปะ เธอสังเกตเห็นผลงานตัวเอง ติดอยู่บนผนัง ผลงาน ‘จุด’ ของเธอถูกใส่กรอบลวดลายสวยงาม สีทองของกรอบรูปสะดุดตาผู้ที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างเด่นชัด

วาชติภูมิใจในผลงานของตัวเอง และคิดว่า เธอน่าจะทำงานศิลปะ ‘จุด’ ของเธอได้ดีกว่านี้อีก วาชติริเริ่มสร้างสรรค์ทำผลงานชิ้นใหม่ๆ ขึ้นอีกหลากหลายงาน เธอสนุกจากการวาดจุดเล็กๆ ไปสู่จุดใหญ่ๆ บางทีทำจุดเล็กบ้าง ใหญ่บ้าง คละกันไป บางครั้งก็แต่งเติมสีสันให้จุดดูน่าสนใจสวยงามมากขึ้น

ไม่นานนัก ห้องแสดงผลงานศิลปะ ก็เต็มไปด้วยผลงาน‘จุด’ของวาชติ ผู้คนต่างให้ความสนใจ และชื่มชนในความสามารถของเธอ

และในงานแสดงภาพวาดวันนั้นเอง วาชติสังเกตเห็นเด็กชายคนหนึ่งมองมาที่เธออย่างตั้งใจ เด็กชายพูดกับวาชติว่า เขาใฝ่ฝันอยากวาดรูปได้เก่งเหมือนเธอ

วาชติยิ้ม แล้วเธอก็รู้ว่า เธอควรจะแนะนำอย่างไรกับเด็กผู้ชายคนนี้ ดังเช่นกับที่เธอเคยได้รับจากคุณครูของเธอเอง ^_________^

---------------------------------------------

นิทานน่ารัก ตัวหนังสือน้อย แต่ความหมายมีเพียบเลยค่ะ

สุดท้าย วาชติก็เข้าใจแล้วว่า ถ้าเธอสามารถเริ่มต้นทำจุดเล็กๆ ได้ เธอย่อมสามารถสร้างสรรค์จุดที่ใหญ่ขึ้น ในพื้นที่ที่ใหญ่กว่า ด้วยตัวเธอเองได้แน่นอน

วาชติจะประสบความสำเร็จไม่ได้เลย ถ้าขาดคุณครูผู้ซึ่งให้โอกาสเธอแสดงฝีมือในวันนั้น

ลองกลับมาถามตัวเองอีกครั้งว่าวันนี้คุณได้ให้โอกาสกับลูกๆ ของคุณบ้างแล้วหรือยัง เห็นคุณค่าในความสามารถเล็กๆ ของพวกเขาบ้างไหม อย่าคาดหวังในสิ่งที่พวกเขาเพิ่งลองทำในครั้งแรก อย่าตัดสินหากมันจะเป็นเพียงแค่ผลงานชิ้นเล็กๆ แต่จงให้กำลังใจพวกเขา เพราะนั้นคงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่พวกเขาอยากได้จากผู้ใหญ่อย่างเราๆ

ใครจะรู้ค่ะ ว่าเด็กซนๆที่อยู่ตรงหน้าเราวันนี้ อาจจะมีพรสวรรค์บางอย่างซ่อนอยู่ก็ได้ จริงไหมค่ะ ^______^

ขอขอบคุณหนังสือดีๆ เรื่อง “the dot”
เขียนและวาดภาพโดย Peter H. Reynolds

หมายเหตุ: the dot ถูกแปลเป็นภาษาไทย โดยคุณลุงตุ๊บปอง สำนักพิมพ์ Plan for Kids ด้วยนะคะ หาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไปได้เลยค่ะ ^^